Viser arkivet for stikkord fjordane

Ufritt og urettferdig val i Hviterussland

Valet til nytt parlament i Hviterussland var allereie lenge før valdagen dømt til å få massiv kritikk. Fleire framståande representantar for opposisjonen fekk ikkje lov å stille til val. Framleis sit fleire regimekritikarar i fengsel etter presidentvalet i 2010. Opposisjonen fekk minimal representasjon i valkomiteane. Enkelte av dei opposisjonspolitikarane som stilte til val vart hindra eller sensurert i den tildelte sendetida i media. Uavhengige journalistar blir hindra i arbeidet sitt, det er også eksempel på arrestasjonar. Mellom anna sonar ein journalist ein dom på fem år for å ha fornærma presidenten i ein artikkel. Det er vanskeleg å forstå og akseptere at dette skjer her i Europa i vår tid.

OSSE si sterke kritikk av gjennomføringa av valet, kjem ikkje overraskande. Eg har vore valobservatør i fleire tidlegare sovjetrepublikkar, men tilhøva for dei demokratiske kreftene i Hviterussland er dei verste eg har opplevd.

OSSE kritiserar Hviterussland for ei rekke brot på god valgjennomføring. Matteo Mecacci, leiaren av OSSEs korttidsobservasjon, oppsummerte det klart: «Eit fritt val er avhengig av at folk har frihet til å snakke, til å organisere seg, og å stille til val. Dette så vi ikkje i denne kampanjen».

På tross av at det var venta at valgjennomføringa kom til å være nokså kritikkverdig, meiner eg at det er riktig at vi sender valobservatørar til landet. Eg er usamd med dei som hevdar at det kan bidra til å legitimere valet. Nøytrale auge inn i ein valprosess gjer merksemd rundt demokrati og menneskerettigheter. Det er viktig at vi bryr oss, og viser at vi er opptekne av kva som skjer i Hviterussland.

Eg håpar at den internasjonale interessa og engasjementet bidreg til demokrati og menneskerettar i Hviterussland på sikt.

Venstre i klima-spagat

Venstre kritiserar klimameldinga. Samstundes har dei opna dørane for regjeringssamarbeid med FrP. Det kan bli ei ytterst krevjande spagat.

Venstre kritiserar klimameldinga for å inneholde for lite. Dei håper på at forhandlingane i Stortinget gjer rom for forbetringar. FrP, på si side, meinar åpenbart at klimameldinga inneheld for mykje. Dei fryktar som vanleg for prisane på bilar.

Det er særs vanskeleg å sjå føre seg korleis Trine Skei Grande og resten av Venstre trur at flørtinga med FrP kan avle fram god klimapolitikk. Eg kan ikkje sjå korleis Venstre på den eine sida kan fortsette å smykke seg med grønfargen sin, og samstundes gjere vegen til makta kortare for det einaste partiet på Stortinget som er kritisk til om klimaendringane er menneskeskapte, og som har ytra rikeleg med kritikk mot FNs klimapanel. Korleis Venstre kan tru at klimapolitikken kan bli betre om dei får halde FrP i handa, er ei gåte.

Lista over miljø- og klimasaker som aldri kjem til å bli realisert om FrP får vilja si, er lang. To eksempler: FrP vil bore etter olje i Lofoten og Vesterålen. Venstre vil ikkje ha petroleumsverksemd i desse områda. Venstre, Senterpartiet og KrF gjekk av som regjeringsparti i år 2000, på grunn av krav til rensing av gasskraft. FrP ivrar for gasskraft utan rensing.

Venstre har vald å go’blunke til Stortingets klima-badboys. Det kan bli ei svært krevjande øving å få eit eventuelt framtidig ekteskap til å fungere, særleg om Venstre meinar alvor med klimapolitikken sin.

Det bør være skilnad på å forlove seg, og å love for mykje. Her har nok Venstre gjort begge delar. Det blir ikkje god klimapolitikk av å la FrP styre skuta.

Klima for grøne arbeidsplassar

Klimameldinga som vert presentert i dag, er godt nytt både for klimaet og for Noregs framtidige næringsliv.

For Senterpartiet er det heilt sentralt at norsk klimapolitikk ikkje handlar om å kjøpe seg ut av klimaproblema, men bruke pengar i Noreg for å styrke konkurransekrafta til framtidas grøne næringsliv. 25 nye milliardar i fondsmidlar gjev oss sjans til å ligge heilt i front internasjonalt. Vår kraftkrevande industri er den reinaste i verda – no legg vi til rette for ytterligare energieffektivisering og Co2-reduksjon, slik at den er verdsleiande også i framtida.

I Noreg har vi fantastiske naturressursar, som bidreg til produksjon, industri og kunnskap innan fornybar energi. I tillegg er vi rike på kapital. Meldinga varslar meir rein energi inn i transportsektor, petroleumssektor og byggsektor på bekostning av fossil energi.

Noreg har store uutnytta ressursar i skogen. Eg er glad for at Senterpartiet fekk gjennomslag for å omforme meir skog til bioenergi, grøne arbeidsplassar og Co2-lager.

Fokuset på teknologiutvikling er heilt sentralt for å lukkast i den framtidige konkurransen. Det tek tid å utvikle eit grønt næringsliv, og derfor er auka satsing på forsking og utvikling ein nøkkel.

Slepp opp klimabremsen, Haltbrekken!

Vindkraft og annan fornybarproduksjon er ein del av løysinga på klimakrisa. Difor må Haltbrekken slutte å protestere mot all fornybar energi – dersom han framleis vil utfordre regjering og Storting på klimahandling.

Det er skilnad på å være varsam når det skal byggast ut ny fornybar energi, og å vere motstandar på rein automatikk.

Det er klimaendringane som er det største trugsmålet mot verdas biologiske mangfald. Berre ei temperaturauke på 2 gradar, som er det verda i beste fall blir samde om, vil føre til auka risiko for utrydding for meir enn 20% av verda sine kjende kjente artar. Om verda ikkje får til eit dramatisk kurs-skifte, blir temperaturauken langt høgare enn dette. Det vil få skremmande konsekvensar.

Noreg treng meir vindkraft for at vi skal nå klimamåla våre. Naturvernforbundet bremsar så godt dei kan. Dei har klaga på heile 8 av 10 vindkraftprosjekt som er omsøkt til NVE. Med andre ord: dei har klaga på heile 97,93 % av all konsesjonssøkt vindkraftproduksjon. Dette kjem i tillegg til at dei stod bak om lag halvparten av klagene på småkraftsaker i 2010 og 2011.

Om Haltbrekken og Naturvernforbundet får vilja si, ser det mørkt ut for Noreg sitt viktigaste bidrag til klimakrisa.

Slepp vindkrafta fri, Haltbrekken. Det er vår!

Vindkraftkommunane må få si del av kaka

Kommunar som produserar vasskraft, har ei sjølvsagt rett til å få sin del av verdiane som blir produsert. Det skulle berre mangle.

Vasskraftkommunane forsynar heile Noreg med rein og fornybar kraft. Vasskrafta har produsert rein elektrisitet i Noreg sidan 1800-talet. Vasskrafta la grunnlaget for norsk industri, og for verdiskaping i hele landet. Kraftkommunane får ei sjølvsagt takk for hjelpa, sidan dei bidreg både til dette, og til å løyse ei av verdas største utfordringar: klimakrisa. Dei fremmar eit felles gode, og får rettmessig kompensasjon for at storsamfunnet får dra nytte av naturressursane deira. Det er trass alt innbyggarane i desse kommunane som må forhalde seg til dei naturinngrepa som vert gjorde for å sikre landet rein energi.

Nettopp difor ser eg ingen grunn til at folk i vindkraftkommunane ikkje skal få si del av kaka.
Både vindkraft og vasskraft produserar elektrisitet til gode for langt fleire enn seg sjølve. Der vasskraftkommunane får naturressursskatt og konsesjonskraft som takk for at storsamfunnet får fornybar energi skapt av lokalsamfunnas ressursar, må vindkraftkommunane forhandle med utbyggar for å få ei akseptabel avtale om kompensasjon. I motsetning til vasskraftkommunane, har vindkraftkommunane ingen lovfesta rett til å få sin andel av verdiskapinga.

Ein naturressursskatt/konsesjonsavgift vil gjere det meir føreseieleg både for utbyggarar og kommunar. Det vil også stimulere til utbygging av dei beste prosjekta. Mulighet for lokal verdiskaping er også med å forme haldningane til vindkraft i kommunar der utbygging er aktuelt.

Noreg har sett seg høge krav til framtidig utbygging av fornybar energi. For å få det til, er vi avhengige av at kraftkommunane – både dei som har potensiale for vasskraft og for vindkraft – vil bidra. Naturressursane i Noreg er store, og potensialet for utbygging av rein kraft er stort.

Det er ingen prinsipiell skilnad mellom vasskraftkommunar og vindkraftkommunar. Nettopp difor meiner eg at vindkraftkommunane bør få si rettmessige del av verdiskapinga, på linje med vasskraftkommunane. Det er til gode for folket i ressurskommunane – og klimaet.

Atomtrugsmål mot Noreg?

Nyleg var eg på reise i Finnmark, og møtte Cecilie Hansen, SPar og ordførar i Sør-Varanger kommune. Ho ga meg ei klar oppmoding: ta tak i atomtrugsmålet frå Russland.

Hendingane i Japan viste tydeleg at atomkraft kan ha store negative konsekvensar, også i fredstid. I Noreg er vi framleis påverka av Tjernobyl-ulukka. Til dømes må sau frå dei hardast råka områda framleis nedforas før slakt, for å få radioaktiviteten ut av kroppen. Mattilsynes gjer fortsatt kosthaldsråd til dei som haustar kjøt, sopp og bær frå områda som fekk mest radioaktivt nedbør. Om vi blir råka av ei atomulukke igjen, kan det gå mykje verre. Eit utslepp frå Sellafield-anlegget i Storbritannia kan gje sju gonger meir forureining enn det som råka Austlandet etter Tjernobyl-ulukka.

Riktignok er kjernekrafta blitt sikrare no enn for 20-30 år sidan, men det er langt frå heilt sikkert. Nils Bøhmer i Bellona reknar det som mest sannsynlig at den neste kjernekraftulukka skjer i Russland. Også atomreaktorar i skip kan være eit trugsmål. Vi fikk ei påminning om det i juli, då atom-ubåten ”Jekaterinburg” brann ved Murmansk Oblast.

Atomsikkerhets-samarbeidet i nordområda blir stadig betre. I perioden 1995-2010 er det løyva om lag 1,5 milliardar kroner til dette arbeidet. Fem atom-ubåtar er hugga opp. 250 atomdrevne fyrlyktar er skifta ut. Kola kjernekraftverk er sikrare.

Eg forstår likevel godt at ordføraren og befolkninga vart urolege då atom-ubåten brann like ved stovedøra deira. Difor må vi fortsatt arbeide forebyggande, og vi må være forberedt. Når eg tek med meg Energi- og miljøkomiteen til Kirkenes og Murmansk i haust, blir dette viktige tema å ta opp.

Så lenge verda har kjernekraft, kan ulukker skje.

Buplikta er ein viktig reidskap!

Ei bupliktsak i Stryn kommune har ført til ny debatt om buplikta generelt. Kvifor har vi eigentleg buplikt på gardsbruk?

Bu- og driveplikta på gardsbruk botnar i ein politisk målsetnad om å halde jord i hevd og produsere mat på gardsbruka i Norge. Sjølv om på langt nær alle gardsbruk i Norge vert drive aktivt, er bu- og driveplikta med å stimulere til at meir jord vert halde i hevd, mat produsert samt hindre gjengroing. Det synes klart at bebudde gardar i mindre grad er prega av forfall og gjengroing, enn dei gardane der det ikkje er fast busetnad. Norge har eit ansvar for å bidra til matproduksjonen i ei verd med nær ein milliard sveltande menneske.

Så vil mange påpeike at slett ikkje alle gardar vert drivne av dei som bur der, og at jorda kan haldast i hevd utan fast busetnad på garden. Men buplikta har fleire funksjonar. Den er med å sikre fast busetnad, og bidreg til å hindre at viktige ressursar ikkje forsvinn frå bygdene.

Buplikta er ein god reidskap for å sikre busetnad i bydene. Gardane er ofte mellom dei mest attraktive buplassane i lokalsamfunna. Sjølv veit eg fleire som stadig er på leit etter ein gard å kjøpe. Nokre kommunar har stor grad gjeve fritak frå buplikta, noko som resulterer i den paradoksale situasjon at gardar som folk ynskjer å flytte til – i fråflyttingsområder – vert omgjort til feriebustadar og kanskje berre nytta eit par veker i året. Nokre vert ikkje nytta i det heile. Samtidig kjempar ofte folket i dei same bygdene for å få ei positiv folketalsutvikling, noko som er viktig for at dei fastbuande kan ha det sørvis- og velferdstilbodet dei har idag; nærbutikk, skule, kollektivtilbod m.m.

Dei som angrip buplikta ved å hevde at den krenkar den private eigedomsretten gløymer det viktige prinsippet at med eigedomsrett, fylgjer også plikter. Ein eigedomsrett på gardar utan plikt vil bidra til å sentralisere mange av verdiane på bygdene. Viktige rettar som rett til jakt og fiske, mineraler, fallrettar til vasskraft og eigarskap av areal, vil då like gjerne kunne vere eigd frå Aker Brygge eller andre stadar i landet med mykje kapital. Dette er ettertrakta verdiar som buplikta idag bidreg til å sikre at er knytt til lokalsamfunna der ressursane er.

Retten til naudverge blir styrka

I Senterpartiet meiner vi at rovdyrpolitikken ikkje skal hindre bulyst og aktivitet i heile landet, eller forringe livskvaliteten til innbyggjarane. Bruk av utmarka er ei miljøvennleg form for verdiskaping, som òg er viktig for å oppretthalde det biologiske mangfaldet. Noreg treng aktive utmarksnæringar, både for å ha eit landbruk i heile landet, for å ta vare på kulturlandskapet og for å utvikle reiselivet som ei viktig næring i distrikts-Noreg.

For mange i landet vårt er rovdyrpolitikken blodig alvor. Folk opplever å finne husdyr sundrivne eller med så store skadar at dei må avlivast. Særleg etter bjørneangrep finn ein ofte sau der juret og andre kjøtfulle delar av kroppen er rivne av, samtidig som skadane ikkje er så store at dyret døyr av det. Ein treng ikkje vere veterinær for å forstå kva lidingar dyret er påført etter eit slikt angrep. Ein treng heller ikkje å vere psykolog for å forstå at dette gjer eit sterkt inntrykk på dei som eig dyra, og som sjølvsagt er glade i dyra sine. Vidare er det lett å forstå at foreldre blir utrygge når dei må sleppe barn ut på ein skuleveg der det i periodar dagleg blir observert bjørn.

Eg har stor respekt for folks ynske om å beskytte både seg sjølve og husdyra sine. Ein effektiv naudverjerett er heilt avgjerande for at rovdyrforvaltinga skal ha legitimitet blant lokalbefolkninga i område der det er både folk, beitedyr og rovvilt. Derfor har Senterpartiet vore pådrivar for at naudverjelovgjevinga skal liberaliserast i forhold til det som er dagens lovverk. Det oppnådde vi då Stortinget førre veke vedtok ein utvida naudvergerett.

Ta vare på kulturlandskapet!

Nær ein tredjedel av alle raudlisteartane har heimen sin i kulturlandskapet vårt. Kulturlandskapet er forma gjennom at mange generasjonar, og det ligg mykje svette og hardt arbeid bak delar av den fantastiske variasjonen vi har i landskapstypar i landet vårt. Kulturlandskapet har ikkje vorte til gjennom passivt vern, men gjennom bærekraftig bruk. Og dette arbeidet har altså ikkje berre sikra mat og overleving – men har lagt til rette for eit fantastisk mangfald av artar i norsk flora og fauna.

No er landskapet trua og dermed dei som lever av og i det. Talet på mål jord og beite som gror att kvart år er skræmande høgt i delar av landet vårt. Kvifor er det ikkje fleire som ropar varsku? Artane som lever i kulturlandskapet er ikkje store lubne rovpelsdyr eller sympatiske kvalar som er lett å gå i demonstrasjonstog for. Dei er små og stilleteiande artar som ikkje gjer så mykje ut av seg, men er dei mindre verdt av den grunn?

No må denne artsdiskrimineringa stoppe opp. Eg heiser herved fana for alle dei små og stille artane i kulturlandskapet landet over som er lei av at alle berre er opptatt av store og lodne rovdyr. Alle som er opptekne av det biologiske mangfaldet bør også gå på barrikadane for kulturlandskapet. Kulturlandskap handlar ikkje berre om matproduksjon, open og reiselivsvenleg natur og butrivsel – sjølv om alt dette er viktig. Kulturlandskapet handlar i høgste grad om biologisk mangfald og framtida for dei som har heimane sine rundt tuene i beitet, nede ved grastustane på enga og i den opne skråninga ned mot elva.

Atomkraft? Nei takk!

Meir enn halvparten av nordmenn under 30 år ønskjer kjernekraft velkommen, om det førar til nedgang i utsleppa av CO2. Det hevdar ei undersøking utført av magasinet Hus & Bolig. Eg tvilar på at like mange hadde vore positive om kraftverka skulle byggast i deira eiga kommune.

Det er ikkje tvil om at energibehovet i verda kjem til å auke. Det er heller ikkje tvil om at energiproduksjonen i verda må aukast. Dersom heile denne auken kjem i form av fossil energibruk, kan det få katastrofale konsekvensar for klimaet på jorda. Det rokkar likevel ikkje ved Senterpartiet si grunnholdning. Vi er imot at Noreg skal produsere energi basert på kjernekraft. Vi meiner at forsking på kjernekraft ikkje skal vere ei prioritert oppgåve. Vi bør prioritere hovudinnsatsen vår på andre område.

Dei som ynskjer å satse på kjernekraft, gløymer den alvorlege historia utbygging av kjernekraft har hatt. Ei rekkje alvorlege ulykker på atomkraftverk på 1980-talet bremsa opp utviklinga, bl.a. Mills Island-ulykka i 1979. Vidare vil dei fleste av oss hugse Tsjernobyl-ulykka i 1986, som ikkje berre ramma nærområda i dagens Ukraina, men òg Europa og Noreg. Dei to siste åra har det òg vore det vi kan kalle alvorlege hendingar ved atomkraftverka.

Dei som er tilhengarar av kjernekraft, vil peike på at det ikkje er denne typen fyrste-, andre- og tredjegenerasjons kjernekraftverk vi skal satse på i framtida, og det har dei nok rett i. Teknologiske nyvinningar vil truleg sikre framtidige kjernekraftverk betre enn dagens. Det løyser likevel ikkje det grunnleggjande problemet knytt til avfall og sikkerheit. Det finst i dag ikkje nokon sikker måte å kvitte seg med brukt atomkjernebrensel på, og ingen metode for å ufarleggjere avfallet. Atomavfall kan berre lagrast, ikkje uskadeleggjerast. Nokre avfallrestar skal haldast vekke frå menneske og natur i oppimot ufattelege 100 000 år. Altså: Utfordringane blir leverte vidare til dei neste generasjonane, og menneske som enno ikkje er fødde, må bere byrda for det som er vår tids energiproduksjon. Dette står i direkte motstrid til Senterpartiet sin forvaltningstankegang.

Thorium har vore lansert som ei reinare løysing enn uran. Eg er ikkje overbevist. Sjølv om thoriumavfall skulle trenge kortare lagringstid enn avfall frå tradisjonell kjernekraft, vil det ganske sikkert krevje lagring i lang tid framover. Thorium inneheld bl.a. to typar langliva radionuklidar med ei halveringstid på høvesvis 32 000 og 7 340 år. Dermed krev dette veldig langvarig lagring. Ulykker eller det at avfall kjem på avvegar, kan få katastrofale konsekvensar. Eg trur ikkje mange av oss hadde takka ja til å ha eit avfallsdeponi som nabo.

Atomkraftproduksjon overfører store utfordringar til generasjonane som kjem etter oss. Dette strir mot Senterpartiet sin ideologi. Senterpartiet si hovudinnvending mot kjernekraft er at det ikkje er berekraftig. Derimot har Noreg store og gode ressursar når det gjeld energi som faktisk er berekraftig. Havenergi er ei av dei. I tillegg har vi store ressursar og mykje kunnskap om vasskraft og bioenergi og mange nye former for energiproduksjon.

Politikk handlar om å prioritere. Vi må bruke ressursane der vi verkeleg kan få utteljing og bli best. Det er ikkje på kjernekraft, men det er å hente ut det enorme potensialet vi har innanfor bio, vatn, vind og andre fornybare kjelder. Difor seier eg nei takk til atomkraft.

Køyr på høgare gir!

Visste du at du berre ved å køyre på høgare gir, ta av skiboksen og ha riktig lufttrykk i bildekka kan redusere CO2-utsleppa frå bilen din?

Transportsektoren har dei raskast voksande utsleppa av alle sektorene i Noreg, og er også den sektoren som det er mest utfordrande å få redusert utsleppa frå. Men ikkje alle klimatiltak er dyre eller kompliserte. Klimakur har rekna ut at ved å endre måten vi køyrer på, til såkalla økokøyring, kan du kutte 10-20% av utsleppa frå bilen din. Samstundes skånar du lommeboka for 10-20% av utgiftene til drivstoff.

Klimakur rekna ut at enkle endringar i køyrestil og vanar kan gje ei reduksjon på 32 400 tonn CO2 på landsbasis innan 2020. Ei viktig oppgåve blir å syte for at flest mogleg av Noregs bilistar får vite korleis dei kan endre køyrestil.

Eit viktig verkemiddel er å gå på økokøyringskurs. Samstundes har eg stor tru på å gjere informasjonen mest mogleg tilgjengeleg. Alle norske bilførare er jevnleg innom ei bensinstasjon. Det gjer stasjonane til den viktigaste møteplassen for informasjon om økokøyring.

Difor har Senterpartiet og NAF gått saman om ei oppmoding til Norsk Petroleumsinstitutt om å auke innsatsen med å informere kundane om korleis dei kan køyre meir økonomisk – og dermed skåne klimaet og lommeboka på same tid.

Vatn er liv

Kvar einaste dag døyr om lag 6000 born under 5 år, av vassrelaterte årsaker. Svimlande 1,2 milliardar menneskje manglar reint vann. 2,6 milliardar manglar grunnleggande sanitærforhold. Måndag markerte vi verda sin vassdag – temaet er vasskvalitet.

”Vassmangel trugar Bergen – kommunen held krisemøte”, alarmerte avisene tidlegare denne månaden. ”No treng du ikkje lenger koke vatnet”, sa ei letta Vann- og avløpsetat i Oslo i februar. ”Opptil 6000 menneskje vart sjuke av Giardia, men epidemien kunne vore unngått”, stadfesta ei uavhengig gransking av utbrotet i Bergen.

Grunna ein kald og tørr vinter, er vassmagasina nærast tømd i deler av Hordaland. Etne kommune ber folk om å ikkje vaske bilen, og å ikkje la vatnet renne i springen. Dei vestre delane av Bergen må koke vatnet og bilvask er forbode. For nokre av dei som vart råka av giardia-parasitten, vart dei helsemessige plagene alvorlege. I Noreg har vi likevel berre fått ei lita smakebit av kor store konsekvensar vassmangel og dårleg vasskvalitet kan gje. Folk enkelte andre stader i verda opplever ein konstant mangel på reint vatn.

Verda sin vassdag vart oppretta av FN i 1992, for å setje fokus på i kor stor grad vassressursar medverkar til økonomisk vekst og sosialt velvære. FNs tusenårsmål forpliktar medlemslanda å halvere talet på menneskje som ikkje har tilgang til reint vann og gode sanitærforhold.

Den store folkeveksten verda står ovanfor er eit av vår tids store utfordringar. Vi må rekne med ei auke i tal menneske på jorda med nær 50% dei komande tiåra. Alle desse har i likskap med resten av oss rett til mat og vatn. Anslaga for verda sin tilgang på reint vatn varierar, men det er ikkje tvil om i kva retning det går. Dei som har lite nedbør, kjem til å få mindre. Dei som har mykje, kjem til å få meir. Elvane som forsyner store delar av verda med ferskvatn har krympa dramatisk dei siste 50 åra grunna både nedbørsendringar og at vatnet vert leda bort til jordbruksformål, og utviklinga kjem til å fortsette.

Situasjonen krev eit større fokus på vatn i åra som kjem. Vatn må brukast meir effektivt, til dømes ved resirkulering og mindre behov for vatning innan jordbruk. Det kan byggast reservoar, plantast arter som er mindre følsame for tørke, og overførast vatn frå område med rikelig med nedbør. Ny teknologi vil bære med seg nye viktige løysingar. Men oppgåva er massiv, og dei landa som vert hardast råka, har sjeldan midlar til å gjere noko med det sjølv. Vi har òg eit ansvar for å hjelpe dei som råkast av den aukande vassmangelen på kloden. Årets slagord er ”Reint vatn for ei frisk verd”. Noreg må gjere sitt for å oppfylle slagordet i vårt internasjonale arbeid

Vi gir deg 40.000 kr i vrakpant

For å få flere til å kjøpe miljøvennlige biler, vil Senterpartiet gi 40.000 kroner til alle som leverer en bensin- eller dieselbil til opphogging.

Dette under forutsetning av at pengene går til kjøp av el-bil eller hybrid-bil. Vi greier oss ikke uten bil, men de bør gå på fornybar energi som strøm. Støtt miljøkampen, ved å gi Sp en stemme.

Se Erling Sandes VIDEO om vrakpant

Ny lov for Naturmangfold

Stortinget vedtok i dag en ny lov om naturmangfold, som inneholder de nye “kjørereglene” i naturvern-politikken.

Erling Sande (Sp) var saksordfører for loven, og sier i vedlagte VIDEO at det viktigste er at prinsippet om: “Vern gjennom bærekraftig bruk”, nå blir bestemmende for naturvern-politikken.

Blant annet må kulturlandskap pleies/skjøttes, for å kunne bevares. Derfor må norske bønder kunne forsette å bruke naturens ressurser i gårdsdriften.

Klikk her for å se VIDEO